Blog #48 Persoonlijke noot: ode aan Dirk, het mooiste stukje wit in huis

Iets meer dan een jaar geleden liet ik mijn volgers op Instagram per toeval kennismaken met Dirk - een vrolijke hangoor met helblauwe ogen, een eigen wil en uiterst nieuwsgierige karakter. Ik plaatste een foto van mijn tuin waar Dirk prinsheerlijk van het zonnetje genoot. De reacties en likes stroomden binnen. Niemand repte ook maar een woord over de tuin, Dirk stal de show.

Vanaf dat moment figureerde hij steeds vaker in mijn beelden. Ik stijlde mijn hoekjes en Dirk vergezelde. Had ik net mijn positie ingenomen, schoof hij rebels het vloerkleed opzij, at van de druiven die onderdeel uitmaakten van de setting of raakte verstrikt in de vitrage die buiten hing. 

Sinds een paar maanden huppelde hij zelfs naar boven, waar hij zijn ranke lijf over de vloer van de babykamer of slaapkamer drapeerde. Dirk was overal en zorgde bij een ieder die bij ons over de vloer kwam voor een grote glimlach. Hij was het zonnetje in huis.

Gebitsproblemen
Achter de coulissen ging het periodes minder met onze huisgenoot. Toen hij een maand of tien was onderging hij zijn eerste gebitsbehandeling bij de dierenarts: haken werden van zijn kiezen verwijderd. Een veelgezien probleem bij konijnen, we maakten ons geen zorgen.

Helaas volgden binnen relatief korte tijd meer problemen met tanden en kiezen. Toch werd Dirk elke keer weer wakker uit zijn narcose, hoe rot hij zich daarvoor ook voelde. En hij krabbelde op - steeds opnieuw. Een paar dagen had hij nodig om zichzelf weer te worden, waarna hij intens van zijn leven genoot. Buiten, binnen, bij ons en met ons. 

Zware operatie
In 2015 volgden de dierenartsbezoeken elkaar in rap tempo op. Bijna maandelijks kreeg hij een roesje en werd er aan zijn gebit gesleuteld. Vorig jaar zomer onderging Dirk een loodzware operatie nadat er op een echo ‘iets’ in zijn maag-darmkanaal werd aangetroffen. Eten wilde hij niet meer en dwangvoeren werd onmogelijk. In het gunstigste geval was de boosdoener een haarbal, in het slechtste geval een tumor. Spannende momenten volgden: we hadden geen idee wat de dierenarts zou aantreffen. Het bleek een haarbal - goddank - maar Dirk had het zwaar met zijn herstel. Het zou een kleine maand duren voor hij weer de oude werd, maar hij vocht zich overal doorheen. De dierenarts was verbaasd, wij trots. Trots op onze kleine witte draak. 

Hoop
Vanaf dat moment ging het goed. Dirk was bijna een halve kilo afgevallen door zijn operatie, maar bunkerde dat er de weken en maanden daarna bijna volledig weer aan. Hij domineerde de tuin, genoot eindeloos van knuffelsessies en lag uren in het zonnetje. De rust keerde weder. In januari van dit jaar begonnen zijn kiezen weer op te spelen. De zoveelste behandeling volgde. De maand erop hetzelfde verhaal, maar toen ontdekte de dierenarts tevens een losse kies. Dat was het begin van een aantal behandelingen bij een gespecialiseerde kliniek in Utrecht. Kiezen werden getrokken, afgeslepen of geknipt - er bleef weinig van zijn gebit over. En Dirk? Het leek hem weinig te deren. Hij onderging de behandelingen met verve. In april liet de dierenarts zich gematigd positief uit over de toekomst van Dirk. De behandelingen zouden waarschijnlijk blijven, maar Dirk kon daarmee prima leven. En dat was te zien!

Weer foute boel
Begin deze maand werd Dirk weer behandeld aan zijn gebit. Hij herstelde opvallend snel - dwangvoeding was dit keer niet nodig. Hij genoot. Vorige week dinsdag veranderde alles. Ik trof hem ’s ochtends met buikpijn aan in het hoekje van zijn hok. Na het toedienen van medicatie en contact met de dierenarts verslechterde zijn situatie. Dirk verstopte zich in zijn nachthok en liet zich niet meer zien. Alsof hij wilde aangeven dat het niet meer ging. De dierenarts constateerde een afwijking aan de maag. Hetzelfde verhaal als vorig jaar. We waren geschokt, maar voelden vooraf ook dat het dit keer anders was. Dirk bleek een flinke ondertemperatuur te hebben, kon zijn draai op de behandeltafel niet vinden en wendde zich van mij af. Hartverscheurend, maar voor mij kon het signaal niet duidelijker. Hij zocht me altijd op - zelfs bij de dierenarts. Nu niet meer. Het moment waaraan ik zo vaak had gedacht werd werkelijkheid. Die vreselijke keuze maken. We kozen voor Dirk. Hij kon niet meer. Dirk wilde slapen.

Afscheid
We hebben op een mooie manier afscheid van Dirk kunnen nemen en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Dirk was een fantastisch en bijzonder dier dat helaas niet langer dan tweeënhalf jaar bij ons mocht zijn. Hij heeft inmiddels een mooi plekje gekregen in de tuin - zijn domein.

Deze persoonlijk noot heb ik opgetekend na veel vragen via Instagram en mail over het verlies van Dirk. Hij was zo’n opvallende verschijning en graag geziene gast op mijn Instagramaccount en blogfoto’s dat ik dit wel moést delen. Dank voor jullie lieve comments en reacties.

Een ode aan Dirk - het mooiste stukje wit in huis.